BEŞ GENÇ KAHRAMAN!
Sene 1915,Çanakkale'de bir gün. aralıksız süren çarpışmalar sonunda,bölüğünün yarısını kaybedeb yüzbaşı,acilen yardım istiyordu:
'sayımız azaldı!daha fazla dayanamayız .bize takviye kuvvet gönderin!'
günün ilk ışıklarıyla birlikte, başlayan düşman gemilerinin top ateşi yüzünden,takviye kuvvetler,ancak gece gönderilecekti,havanın kararmasıyla birlikte,ateş kesildi.ortalığı, yaralıların yürek paralayan inlemeleri sardı.bu inlemeler .ilerleyen saatlerde giderek azalacak,gecenin ortalarına doğru da, bütün bütün kesilecekti.
iki metreyi aşan boyu,ilk bakışta  da, son bakışta da insana ürperme veren görüntüsü ile,adı haklı olarak 'Azman'a çıkmış onbaşı ,siperinin içine çökmüş,birazcık dinlenebilmek için oturuyordu.
az sonra istenen ve beklenen takviye mehmetçikler geldi.Azman Onbaşı yerinden kalktı.ne zaman cepheye yeni gelenleri görse, o koca göğsünü bir sızı kaplardı.hele son zamanlarda gelenlerin çoğu, fidan gibidelikanlılardı ya,işte bu Azman Onbaşı'ya çok dokunurdu,
yeni gelen kafile de gencecik delikanlılardan oluşuyordu,hele içlerinden üç beş tanesi neredeyse çocuktu.
yüzbaşı ,gelen askerlerle tek tek ilgileniyordu.kiminin palaskasını.kiminin tüfeğinin kayışını düzeltiyor,her biri ile ,kısacık sohbetler ediyordu.cesaret verici sözler söylüyordu.
sıra o üç - beş gence gelince:
'yavrum siz kimsiniz?'diye sordu.
içlrinden bir tanesi:
'Galatasaray Mekteb-i Sultanisi' öğrencileriyiz kumandanım! VATAN  İÇİN  ÖLMEYE GELDİK!!' diye cevapladı.
bu sözleri duan Azman onbaşı'nın gönlü,bir nehir gibi,siperin içine akıverdi sanki.
yüzbaşı ,Azman Onbaşı'yı yanına çağırıp,kulağına usulca fısıldadı.
'evladım,bunların gerekli eğitimi alıp almadıklarındanda şüpheliyim!sen sabaha kadar ne öğrettiysen yanlarına o kar kalır .sabah süngü  hücumu var biliyorsun.düşmanı karşı tepelikten süpüremezsek,vay arkamızdakilerin haline!"
Azman Onbaşı,çocukları yanına çağırdı.gerçektende ,çocuklar  süngü takmayı bile,doğru düzgünöğrenemeden,cepheye gelmişlerdi.
ay ışığının aydınlattığı siperliğin hemen gerisinde, süngü nasıl takılır,mermi tüfeğin mekanizmasına nasıl konur,nasıl nişan alınır,tetik nasıl çekilir...artık ne gerekiyorsa ,Azman Onbaşı anlattı,bir bir çocuklara gösterdi.
güneşin doğmasına az bir vakit kalmıştı.Azman Onbaşı ,biraz dinlensinler diye çocukları sipere gönderdi.ötelerden,ince ince bir Kur'an sesi geliyordu.çocuklar birbirlerine soulup uyudular.
sabahın ilk ışıklarıyla birlikte,düşman gemilerinin topları,ardı ardına gürlemeye başladı.
ıslık çala çala siperlerinüzerindenuçan ilk mermi,ölü yığınlarının içine düştü.minare boyu gökyüzüne uzanan toprakla birlikte,kollar,bacaklar,eller,parmaklar ve paramparça  bedenler yerden göğe doğru fışkırdı.sonra da sağanak sağanak siperlerin üzerine yağmaya başladı.
ardından bir top mermisi daha , uzun zamandır cephede olanlar bu mermileri saymayı çoktandır bırakmışlardı.zirahiçbir zaman bitip tükenmiyordu düşmanın cephanesi.oysa,  sayı hesabı yapmadan gönlünce fişrk atmış mıydı şu Azman Onbaşı?atmış mıydı hele bir sorun!
ölüm yağmurunun içinden yüzbaşının sesi duyuldu:
"Azmaaaaaaaaaan!"
"emret kumandanım!"
"Azman yandık!!"
"yandık ! yandık!"diye bağıran kumandan siperin uç köşesini gösteriyordu.
geçen geceneşe içinde cepheye gelen o gençlerr !!!!




(bu acı olayın devamını size biraz düşündürmek istiyorumm.Acaba neler olmuş olabilir?

Burada adı geçen Azman Onbaşı Balıkesir İvrindi'den değil mi?

burada "Azman" daha çok ona verilen bir lakap olduğu için ,araştırma yapmama rağmen tam olarak ismi bilinmiyor bu yüzden nereli olduğunu bilmiyorum.

  >:((bu  hikayenınn devamını kımse mrk edıp devam ettirmek istemedi en iyisi ben size söliyim kısaca o beş çocuğa şunlar olmuştu: onlarıı belkıde kımınız şehit oldu dıye duşunmuşlerdır ama onlar korkarakk olmadılar  bırbırlerıne kenetlenmışlerdı ve anladılarkı bu şekılde surmıyeceğinii hepsi birliktee cesaret dolu gözlerlee Allah u ekber sesleriyle ortalığı inleterekk siperlerde gizlenen türk askerlerıne de cesaret veren seslerıyle çıktılarr ellerınde bır tekk süngüleriyle bu beş kahramanı gören diğer Türk askerlerıde adeta  cesaret yuvası oldularr onlarda saklandıkları sıperlerden fırladılar ama bu acemi 5 genç kahramanıı o zalimlerr ellerindeki uzman taramılarla ekinlerı biçer gibi biçtiler bu kahramalarıı hepsii oracıkta yığıldılarr bunu gören Azman onbaşı yıkıldıı gözlerıı yaşardı çünkü o 5 genç  bişey bılmedıklerı halde vatan sevgısıı uğruna orada can vermışlerdıı öleceklerını bile bile  soruyorum size hangı millet böle şanlı cesaret doluu sevgı dolu olabılırkıı onlarr sırf bizim içinn verdiler canlarını daha mezarları bile belli değilkenn onları n yaptıklarına saygı duymak çok önemlıı ben bu hıkayeyı paylaşmak ıstedımm sonunu sıze bırakmıştım ne olabılır duşunun dıye cevap alamadım ama işte hıkaye nın sonunu ben kendım anlattımm umarımm o kahramanlara layık olmasını bilirizz...!! (bazı kelimelerı yanlış yazdığımdan dolayı duzletıp tekrar yolluyorum...!!)