Bugün Kazakistan sınırları içerisinde bulunan Otrar (Farab) şehri yakınlarındaki Vesic yerleşim merkezinde 870 yılında doğdu.Adı Muhammed, baba adı Muhammed, büyükbabası Tarhan, onun babası ise Uzluk.. Künyesi Ebu Nasr.. "Ebu Nasr Muhammed b. Muhammed b. Tarhan b.Uzluk el-Farabi" adına, Türk olduğunu belirtmek üzere bazı eserlerde "et-Türki" lakabı da ilave edilir.Doğduğu şehre atıfla "Farabi" diye şöhret buldu.

Babası doğduğu yer ve bir sınır kasabası olan Vesic Kalesi'nde kumandan.Büyükbabası, o dönem Türk devlet ve topluluklarında bir asalet unvanı ve rütbe olan "Tarhan" adını taşıyor.İleride "İslami fikir tarihimizi başlatan bilgin" olma onurunu kazanacak olan Farablı Muhammed, asalet ve rütbelere sahip, saygın bir soy silsilesine ait olarak bu münbit kültür ortamında dünyaya geldi.Farabi'nin yetiştiği kültür ortamı İslamiyet öncesi ve sonrası binlerce yıllık Türk kültür ve medeniyetinin bir sentezi durumunda idi.İslamiyet öncesinin binlerce yıllık millet olma bilincine, devlet kurucu iradesine, bütüncü dünya görüşüne sahip Türk milletinin, İslamiyet’in evrensel tevhid inancı ile buluşmasından ortaya çıkan bu sentez, insan merkezli bir atılımı kanatlandırmaya hazır bir bereketli ortamı oluşturuyordu.Bu hazır ortam, Farabi'yi dönülmez ilim yolculuğuna çıkaran muharrik güç oldu.

Önce, mensubu bulunduğu kültürün üretim merkezlerini dolaştı.Semerkant, Buhara, Merv ve Belh gibi kültür başkentlerinde, Kuran'ın akletmeye, tefekküre, bilgiye sevkeden önü sınırsıza açık mesajlarını inceledi.Kadim Türk kültürünün tekçi din anlayışına paralel bu tevhidi tebliğin eski Yunan'ın birbirinden bağımsız çokçu prensipleri ile İran'ın birbiriyle çarpışan zıt ilah anlayışından farklılığını gördü.Onun kişiliği, her şeyden önce içinde yetiştiği "Türk" ve "Müslüman" kişiliği idi.Katıksız, sade Türk yetişme tarzından farklı inanç ve kültür alaborasının içine atıldığı ömürlük sürede bu Türk ve Müslüman kişiliğinde en küçük bir sapma olmadı.Zengin bir ilim dili olan Arapça'nın hakim olduğu kültür çevresinde eserlerini zorunlu olarak Arapça yazdı ama "Türkçe" konuştu.Bağdat, Şam, Halep gibi farklı kültür ortamlarında hep Türk kıyafeti ile dolaştı, kabul edildiği devlet ricalinin huzuruna üzerinde Türk harmanisi, ayağında sivri uçlu Türk yemenisi ile çıktı.Farabi kadar doğumundan ölümüne hayatını bir okul haline getiren; genç yaşta çıktığı yurdunu, mesleğini, makamını ilim öğrenme uğruna feda eden bir başka kişilik var, herhalde o da tarihin Farabi kadar mutlu ve onurlu bir kişisi olmalıdır.Büyük bilgin, ilim yolculuğundan bir daha geri dönmedi ama, 339 (950) yılında Şam'da hayata veda ederken, geriye 100'den fazla eser ve kıyamete kadar sürecek bir saygınlık bıraktı.